It is currently 27 Jul 2017, 22:40

De Golfoorlog (1990-1991).

Moderator: Francesco Baracca

De Golfoorlog (1990-1991).

Postby Francesco Baracca » 13 Sep 2009, 21:04

Begin en voorgeschiedenis van de oorlog.
Gedurende en na de Irak-Iranoorlog waren er conflicten opgekomen tussen Irak en Koeweit. Irak had zware schulden aan Koeweit en andere landen vanwege de financiering van de oorlog, en ook betichtte Irak Koeweit ervan dat het de grens tussen de twee staten geschonden had, en militaire installaties had gebouwd en oliebronnen had aangeboord aan de Iraakse zijde van de grens. De Koeweiti's produceerden ook te veel olie (40% meer dan het door de OPEC voor Koeweit vastgestelde quotum) waardoor de prijs daalde en Irak inkomsten misliep.
Toen onderhandelingen tussen de beide staten op niets uitliepen, viel Irak op 2 augustus 1990 Koeweit binnen. Het Koeweitse leger kon slechts enkele uren symbolisch weerstand bieden. De Irakese president Saddam Hoessein verklaarde dat Koeweit een provincie van Irak was, een situatie die ook al in de tijd van het Ottomaanse Rijk bestond.
De inval werd vrijwel meteen veroordeeld in de Veiligheidsraad van de VN, economische sancties werden ingesteld, en Irak werd een ultimatum gesteld om zich voor 15 januari 1991 uit Koeweit terug te trekken. Uiteindelijk werden twaalf resoluties ingediend en aangenomen. De Sovjet-Unie onder Michail Gorbatsjov stemde vóór alle twaalf; China stemde voor de eerste elf en onthield zich van de laatste stemming over resolutie 678. Alleen Cuba en Jemen stemden tegen de aanval.
De Verenigde Staten brachten, op uitnodiging van Saoedi-Arabië, troepen naar het gebied, om een eventuele volgende Irakese inval in Saoedi-Arabië tegen te gaan, hoewel er geen werkelijke aanwijzingen waren dat Irak een dergelijke inval gepland had. Saoedi-Arabië binnenvallen betekende immers immense afstanden door de woestijn oprukken. Bovendien beschikte Saoedi-Arabië over een moderne luchtmacht, voor wie de Iraakse troepen in de woestijn een zeer makkelijk doelwit zouden zijn. Ondanks het feit dat Irak grieven tegen Saoedi-Arabië had, zou een Iraakse aanval waarschijnlijk niet succesvol zijn, en was het dus niet waarschijnlijk dat Irak daadwerkelijk plannen tegen Saoedi-Arabië had. Bovendien begonnen de Iraakse troepen in Zuid-Koeweit zich na de aanval in te graven, een tactiek die erop wijst dat ze zich op de verdediging en niet op een aanval richtten.
De Verenigde Staten organiseerden een grote internationale coalitie van uiteindelijk 34 landen (waaronder Nederland), hoewel driekwart van de soldaten van de VS afkomstig was. Vredesonderhandelingen mislukten, omdat de VS slechts onvoorwaardelijke en volledige terugtrekking van de Irakese troepen acceptabel achtten, terwijl Irak deze aan voorwaarden wilde verbinden (terugtrekking van Syrië uit Libanon en van Israël uit de Gazastrook en de Westelijke Jordaanoever). Saddam Hoessein trachtte zich op deze wijze als een kampioen van de Arabische wereld te presenteren, en werd ook door o.a. veel Palestijnen en Arabieren als zodanig gezien.
Naast de agressie tegen Koeweit werd Irak ook verweten dat het massavernietigingswapens bezat. Weliswaar werd het land niet in staat geacht een kernwapen te bouwen, maar was het vrijwel zeker dat het over mosterdgas beschikte. Uit de oorlog tegen Iran en andere bronnen waren sterke aanwijzingen dat men tevens de beschikking had over antrax, verschillende bacteriële vergiften, alsmede sarin, tabun en waterstofcyanide. Overigens hadden verschillende Coalitielanden de leveringen van de grondstoffen en techniek aan Irak oogluikend toegelaten.
Irak trachtte intussen in Koeweit een marionettenregering op te zetten. Toen dit onvoldoende resultaat opleverde, benoemde Saddam zijn neef Ali Hassan al-Majid ("Ali Chemicali") tot militair gouverneur van Koeweit. Ondertussen hield hij de aanwezige buitenlanders in Irak vast en trachtte via hen ook onderhandelingsruimte te verkrijgen. Wereldberoemd werden de uitzendingen op de Iraakse televisie waarop Saddam Hoessein op vaderlijke toon met de gijzelaars praatte en zelfs een jongetje door zijn haar streek.

Luchtoorlog (Operatie Desert Storm).

De Iraakse invasie van Koeweit in augustus 1990 bedreigde de levering van olie in de wereld.Snel kwam een internationale Coalitie ter verdediging van Saoedi-Arabië tot stand.In januari 1991 waren de verzamelde luchtmachten klaar om in actie te komen.

Tijdens Desert Shield werden F-15C's van de USAF,Tornado F.MK 3's van de RAF,Mirage 2000C's van de Armée de l'Air
,F-14's van de US Navy plus F-15C's en Tornado ADV's van de RSAF (Royal Saudi Air Force) ingezet voor luchtverdedigingssorties langs de Saoedische grens.Ze hadden geen opdracht om het Iraakse luchtruim binnen te dringen,maar om informatie te verzamelen over de Iraakse reacties op hun missies en de radarkwaliteit en tactieken van de tegenstander.Er werd ook belangrijke ervaring opgedaan met het vliegen boven kaal en monotoon terrein.Om de bekwaamheid op peil te houden,werden regelmatig schijngevechten gevoerd tegen vliegtuigen van de bondgenoten.Vanaf de eerste inzet in augustus 1990 tot 1 januari 1991 werden lange en saaie CAP's (Combat Air Patrols,operationele luchtpatrouilles) en oefenmissies uitgevoerd.Tegen de tijd dat de oorlog uitbrak,waren de bemanningen uitstekend getraind.


Image

- Een F-15 laat zijn tanden zien. -

De storm barst los.
Desert Storm begon op 17 januari 1991 met de vernietiging van Iraakse radarposten door US AH-64 Army Apaches,waardoor een vliegroute ontstond die toestellen van de coalitie konden gebruiken zonder te worden opgemerkt.Tijdens de eerste oorlogsnacht werd het grootste deel van de sorties uitgevoerd door Amerikaanse toestellen.Tot dan toe was de planning zo geheim geweest dat van de andere deelnemers aan de Coalitie alleen de Jaguars van de RAF en de Tornado's van RAF en RSAF werden ingeschakeld.
Alle aanvalstoestellen behalve de F-117's wrden geëscorteerd door F-14's,F-15's en Tornado ADV's.Tijdens de vroege uren van 17 januari werd de eerst luchtoverwinning behaald.Kapitein Tate van het 71st TFS van de USAF escorteerde een gemengde aanvalsvloot naar Bagdad toen een Iraakse Mirage F1 de groep bedreigde.Tate schakelde hem uit met een AIM-7 Sparrow raket.
De F-15C Eagle domineerde de strijd in de lucht.Ze werden gewoonlijk naar een mogelijke onderschepping geleid door AWACS toestellen.Tegen het einde van de oorlog hadden F-15's 37 van de 42 door de Coalitie gewonnen luchtduels op hun naam staan.Op twee na vielen alle Iraakse toestellen ten prooi aan de Eagles van de USAF.De enige twee uitzonderingen waren de beide Mirage F1EQ's die op 24 januari door kapitein Ayehid Saleh ai-Shamram van No. 13 Squadron,RSAF werden neergeschoten.


Image

- Nachtelijke vlucht van een F-18. -

Marinesuccessen.
Een F-14 en twee F/A-18's van de US Navy,plus twee A-10's van de USAF boekten eveneens luchtzeges.De luchtmachten van de overige coalitenaties hadden minder succes.De US Navy klaagde dat de AWACS-bemanningen autocratisch te werk gingen bij het geleiden van jagers naar vijandelijke toestellen.De vliegers van de F-14's beweerden dat zij zo weinig successen boekten omdat Iraakse toestellen ervandoor gingen als ze het signaal van de A/AWG-9 radar van de tomcat oppikten.
Niet alleen was het belangrijk om iraakse toestellen in de lucht te vernietigen,maar ook om de locaties te vernietigen van waar af ze opereerden.Gedurende de eerste paar oorlogsdagen werden deze gevaarlijke missies uitgevoerd door RAF Tornado's met hun JP233 antistartbaandispensers.Een aanval op een vliegbases ging altijd gepaard met missies van radarstoorvliegtuigen zoals de EF-111A en EA-6B,en door SEAD (Suppression of Enemy Air Defences,onderdrukking van vijandelijke luchtafweer) toestellen zoals de F-4G 'Wild Weasel' en met ALARM (Air-Launched Anti Radiation Missile,luchtgelanceerde anti-stralingsraket) uitgeruste Tornado's.Eagles en/of Tornado ADV's zorgden voor de dekking in de lucht.
Als de verdediging van de vijand voldoende was verzwakt,scheerden Tornado's op gringe hoogte over de startbanen en wierpen hun JP233 submunitie af.Daarmee werden startbanen onbruikbaar gemaakt en vrijwel onherstelbaar beschadigd.Deze missie was uitermate gevaarlijk;twee Tornado's gingen op de eerste oorlogsdag verloren.Tijdens de eerste drie dagen van het conflict werden meer dan veertig JP233 sorties per dag uitgevoerd,maar omdat het aantal slachtoffers toenam en de Iraakse luchtmacht toch al ineen was gestort,kregen de Tornado's al snel de opdracht om vanaf grotere hoogte te gaan bombarderen.


Image

- Een F-14 boven Irak. -

HAS kraken.
Na deze eerste fase werden de aanvallen op vliegbases geconcentreerd op het uitschakelen van de Iraakse HAS's (Hardened Aircraft Shelter,geharde betonnen vliegtuigonderkomens) en de toestellen die erin geparkeerd stonden.Amerikaanse F-111's domineerden in deze rol,ondersteund door RAF Tornado's die LGB's (Laser Guided Bomb,lasergeleide bom) afwierpen op doelen die werden aangewezen door Buccaneers met Pave Spike pods of door Tornado's met TIALD-pods (Thermal Imaging and Laser Designation,thermische-beeldvorming en laseraanwijzing).Op17 februari waren 350 van Iraks 594 HAS's uitgeschakeld,plus een zeer groot deel van de luchtmacht.Daarna werden de aanvallen op start- en taxibanen hervat voor het geval Irak als laatste redmiddel chemische bombardementen op de oprukkende Coalitietroepen mocht overwegen.
Lang voor het einde van de oorlog waren de toestellen van Iraks geduchte luchtmacht vernietigd - merendeels op de grond - of waren naar buurlanden gevlucht.Een serieuze bedreiging voor de Coalitie waren ze nooit.


*** The link is only visible for members, go to login. ***
*** The link is only visible for members, go to login. ***
NEC JACTANTIA NEC METU ("zonder woorden, zonder vrees")

Avatar: Francesco Baracca, Italiaanse aas uit Wereldoorlog I

2013:Canadian Citizen’s Memorial Campaign in Sicily.
User avatar
Francesco Baracca
Generaal
Generaal
 
Posts: 254
Joined: 09.2009
Location: Laarne
Gender: Male

Re: De Golfoorlog (1990-1991).

Postby Francesco Baracca » 13 Sep 2009, 21:09

De landoorlog (Operatie Desert Sabre).

De Desert Storm landcampagne verliep snel. De coalitietroepen scheurden de Iraakse verdediging aan flarden,maar mochten om politieke redenen de overwinning niet voltooien.

Nadat de Irakezen in augustus 1991 Koeweit hadden veroverd,bouwden ze een serie verdedigingswerken op tegen een door de VS geleide campagne,die naar verwachting vanuit zee of vanuit Nadat de Irakezen in augustus 1991 Koeweit hadden veroverd,bouwden ze een serie Saoedi-Arabië zou plaatsvinden en in elk geval tegen Koeweit gericht zou zijn. Deze verdediging tegen een amfibische aanval werd toevertrouwd aan de bezettingsmacht. Een aanval over land moest worden gepareerd door de ‘Saddamlinie’,een barrière van tankgrachten,greppels met brandbaar materiaal,mijnen,betonblokken,vaten napalm en voertuigwrakken. Van de 63 Iraakse divisies waren er twaalf tankdivisies en 31 infanteriedivisies in Koeweit. De coalitie besloot echter om die verdedigingswerken te omzeilen en over de onbeschermde grens tussen Irak en Saoedi-Arabië het land van Saddam binnen te trekken. Daarna zouden ze naar de noordelijke grens van Koeweit trekken en de bezettingsmacht isoleren. Een tweede aanval zou worden uitgevoerd door de 1e en 2e Amerikaanse Mariniersdivisie onder Marines Central Command,die zouden oprukken naar Koeweit-Stad. Een gemechaniseerde Saoedi-Arabische divisie en een divisie van de Raad voor Samenwerking in de Golf zouden een afleidingsaanval langs de kust in de richting van Koeweit uitvoeren. Ten westen ervan zouden een Egyptische infanteriedivisie,een Saoedische gemechaniseerde infanteriedivisie,een Koeweitse gemechaniseerde infanteriebrigade en de Syrische 16e Tankdivisie onder Joint Command North langs de oostgrens van Koeweit oprukken om de linkerflank van de opmars van MCC te dekken.

Generaal Norman H. Schwarzkopf,die het Amerikaanse Central Command en Operatie Desert Storm leidde,besloot Irak in het westen binnen te vallen. XVIII Corps,bestaande uit de Franse 6e Lichte Pantserdivisie,de Amerikaanse 101e Luchtmobiele Divisie,de Amerikaanse 24e Gemechaniseerde Infanteriedivisie,de Amerikaanse 3e Pantsercavalerieregiment en de Amerikaanse 82e Luchtlandingsdivisie vormden de uiterst westelijke rand van de grondtroepen van de Coalitie. Ten oosten van hen lag VII Corps,dat bestond uit het Amerikaanse 2e Pantsercavalerieregiment,de Amerikaanse 1e en 2e Pantserdivisie,de Amerikaanse 1e Gemechaniseerde Infanteriedivisie,de Britse 1e Pantserdivisie en de Amerikaanse 1e Cavaleriedivisie. De missie van XVIII Corps was om naar het oosten aan te vallen en Snelweg 6 af te snijden,die Koeweit met de rivier de Eufraat verbond,om op die manier een Iraakse terugtrekking te verijdelen. Intussen zou VII Corps naar het noordoosten over de Koeweitse grens aanvallen,de Republikeinse Garde vernietigen en de communicatiestructuur ten zuiden van Basra verwoesten. Het uitgangspunt van de linkse omtrekkende beweging was een ‘Kill zone’ te creëren,waarin Iraakse troepen zouden worden opgesloten en vernietigd.


Image

Door de barricades.
In de nacht van 23-24 februari 1991 begonnen bulldozers met het slopen van de Iraakse fortificaties. Iraakse troepen aan de andere kant van de barricades werden blootgesteld aan een allesvernietigend bombardement. Genie-eenheden maakten vrij door de mijnenvelden en andere obstakels. Greppels vol olie waren te vroeg met napalm aangestoken en waren al een paar dagen eerder opgebrand. Marinierseenheden waren de eersten die Koeweit binnentrokken. De misleidingstactiek had gewerkt. De mariniersaanval overrompelde de verdediging. Het III Corps van de Irakezen voerde tegenaanvallen uit,die snel werden afgeslagen.
Om 05.30u kwamen de meest westelijke delen van XVIII Corps in beweging. De Franse VILAD en de Amerikaanse 101AD trokken naar as-Salman om er een basis voor de bevoorrading van troepen te vestigen. Tegen de avond kon de Franse 6LAD as-Salman aanvallen. De 45e Iraakse Infanteriedivisie lag klaar om die te verdedigen,maar verwachte de aanval van de andere kant. Om 15.00u ontketende de rest van XVIII Corps een aanval in de richting van de Eufraat. Tegen de avond had de Amerikaanse 101AD de snelweg afgesneden en naderde de 24ID a-Nasiriyah in de Eufraatvallei.


Verkleinde Afbeelding
Verkleinde afbeelding. Klik om te vergroten.


Verrassingsaanval.
Schwarzkopf had de opmars van VII Corps op 25 februari willen laten beginnen,maar het offensief verliep zo snel dat hij besloot om vervroegd in actie te komen. De Britse 1AD,de spil voor de rest van het legerkorps,draaide achter de Iraakse frontlinie naar het oosten. De rest van VII Corps trok naar het noorden en daarna naar het oosten. De zes Iraakse divisies die VII tegenkwam,verwachtten een aanval door de Wadi al-Batin en werden volkomen overrompeld. De Irakezen probeerden massaal Koeweit te verlaten in een konvooi over de weg naar Basra. Vanaf 02.00u op 26 februari begon,nadat de kop van het konvooi was gebombardeerd door toestellen van de Coalitie,de zogenaamde ‘Kalkoenenjacht’. Honderden voertuigen en Iraakse manschappen werden bestookt en vernietigd.Die middag gingen de Tawakalna,Medina en Hammurabi Divisies van de Republikeinse Garde ten onder. Deze elitetroepen probeerden de opmars van VII Corps te stuiten,maar werden weggevaagd. Tegen de avond waren langs het hele front 30.000 Irakezen krijgsgevangen gemaakt en waren 26 Iraakse divisies weggevaagd of zwaar toegetakeld.
Verder naar het oosten verliep de opmars van MCC eveneens uitstekend. Tegen het einde van de eerste dag waren de mariniers halverwege tussen de Saoedische grens en Koeweit stad. De opmars van Joint Command East verliep echter vrij langzaam vanwege het grote aantal krijgsgevangenen van de 5e Gemechaniseerde Divisie. De troepen van JCN maakten zich zorgen om een Iraakse tegenaanval en namen daarom een tijdlang een defensieve positie in. De Amerikaanse mariniers hielden de druk op de ketel en rukten in hoog tempo op naar Koeweit Stad,hoewel hun flanken daardoor gevaarlijk kwetsbaar waren. Op 27 februari klopten de mariniers op de poort van Koeweit Stad. Ze hielden de pas in om hun Arabische collega’s de kans te geven om in te lopen.
Verder naar het westen had XVIII Corps de Iraakse vliegbases te Tallil en Jalibah ten westen van Basra inmiddels in handen. Tijdens de operatie stuitte de Amerikaanse 24ID de al-Faw en Adnan Infanteriedivisies,de Hammurabi Pantserdivisie en restanten van de Nebukadnezar Infanteriedivisie,allemaal van de Republikeinse Garde. Zes bataljons werden vernietig. De rest sloeg op de vlucht.

Bevrijding.
MCC veroverde op 27 februari de luchthaven van Koeweit Stad. Op 28 februari arriveerden de Arabische troepen. Koeweitse troepen maakten contact met verzetsgroepen in de stad en bevrijdden de stad van de Irakezen. Om 08.00u die ochtend werd een staakt-het-vuren bereikt,maar Desert Storm was nog niet voorbij. Op 1 maart raakte de Amerikaanse 24ID verwikkeld in een vuurgevecht ten zuidwesten van Basra nadat restanten van de Hammurabi Divisie en andere vluchtende Iraakse eenheden op de Amerikanen vuurden. Bij de Amerikaanse tegenaanval werden 187 pantservoertuigen,34 artilleriestukken,400 trucks,negen meervoudige raketlanceerinstallaties en zeven FROG raketsystemen vernietigd. De oorlog had Koeweit bevrijd,maar Saddam zat nog in het zadel. Om de Coalitie van Westerse en Arabische landen bijeen te houden,was afgezien van een opmars naar Bagdad,die de alliantie uiteen had kunnen drijven.


Image

Na de oorlog.
Daarmee kwam een einde aan de Perzische Golfoorlog die bijna zeven weken het wereldnieuws beheerste. Officiële cijfers geven aan dat aan geallieerde zijde 131 militairen sneuvelden en 100 militairen verongelukten. Irak zelf meldde 20.000 doden bij luchtaanvallen en 15.000 doden bij de grondoorlog. Maar anderen schatten de verliezen aan Iraakse zijde veel groter: tussen de 100.000 en 150.000 doden.
Nu nog kan men in Koeweit de beruchte Snelweg des Doods aanschouwen. Het betreft hier twee Koeweitse snelwegen waarlangs Iraakse troepen op 26 en 27 februari zich uit Koeweit aan het terugtrekken waren. De Amerikaanse luchtmacht viel deze konvooien aan, vernietigde eerst de eerste en laatste voertuigen en bombardeerde hierna herhaaldelijk de klemzittende overige militaire voertuigen. Zoals een Amerikaans piloot het verwoordde: "het leek op schieten op vissen in een vissenkom". Duizenden Irakese militairen werden levend verkoold (ongeveer 2000 verkoolde voertuigen werden achteraf geteld). Dit gebeurde ondanks het feit dat de VS hadden beloofd dat zich terugtrekkende Iraakse soldaten niet aangevallen zouden worden.
Irak bleef verzwakt achter. In veel Iraakse steden ontstonden taferelen die leken op Dolle Dinsdag in Nederland in 1944: men verwachtte dat de dagen van Saddam Hoessein geteld waren. In het Koerdische noorden en sji'itische zuiden brak daardoor opstand uit, en men verwachtte dat de Amerikanen wel een handje zouden helpen. De geallieerden stonden daarnaast aan de Eufraat en hadden met gemak naar Bagdad kunnen optrekken. Dit gebeurde niet en de opstand werd neergeslagen. De coalitie was te bang voor chaos en anarchie na de afzetting van Saddam Hoessein. Dit kwam president Bush op verwijten te staan. De Verenigde Staten hadden de rebellie aangemoedigd en lieten de rebellen nu in de steek, zo werd gezegd. Bovendien liet men, volgens sommigen, de kans voorbijgaan om een nieuwe Iraakse staat op te bouwen met de goodwill van de meeste bevolkingsgroepen.
Irak zou zich in de jaren 1991-2003 zoveel mogelijk aan de controle van de VN-wapeninspecteurs onttrekken. Irak misbruikte bovendien het Olie-voor-voedselprogramma. Dit programma stond beperkte handel in olie toe als uitzondering op het embargo tegen Irak, op voorwaarde dat van de opbrengst voedsel en medicijnen zouden worden gekocht voor de Iraakse bevolking. De opbrengst werd echter gebruikt door de partijtop voor de aanschaf van buitenlandse luxegoederen en wellicht zelfs (her)bewapening. Uiteindelijk zouden de VS het land in 2003 alsnog bezetten.
De Amerikaanse aanwezigheid in Saoedi-Arabië, het land van de voor de islam heilige steden, zou door moslimextremisten waaronder groepen als Al-Qaida worden gebruikt als een reden om zich tegen de Verenigde Staten te keren. Dit zou uiteindelijk hebben geleid tot de aanslagen van 11 september 2001, die weer als katalysator fungeerden voor de Amerikaanse besluitvorming ten aanzien van de bezetting van Irak in 2003.Een bezetting die vandaag de dag nog altijd verder duurt.
NEC JACTANTIA NEC METU ("zonder woorden, zonder vrees")

Avatar: Francesco Baracca, Italiaanse aas uit Wereldoorlog I

2013:Canadian Citizen’s Memorial Campaign in Sicily.
User avatar
Francesco Baracca
Generaal
Generaal
 
Posts: 254
Joined: 09.2009
Location: Laarne
Gender: Male


Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 1 guest

cron