It is currently 11 Dec 2017, 17:54

De Japanse strafkampen.

Moderators: Baracchini, Francesco Baracca

De Japanse strafkampen.

Postby Francesco Baracca » 08 Oct 2009, 19:26

In de loop van 1941 hadden zowel Amerikanen als de westelijke geallieerden begrepen dat een oorlog in Azië tot de mogelijkheden behoorde.Daarom sommeerden ze hun onderdanen de koffers te pakken en huiswaarts te keren.In het geval van de Nederlanders lag dat echter iets moeilijker,want die hadden weinig contact met hun bezette land.Wie had er trouwens zin om duizenden kilometers te reizen om in het tulpenland onder een nazi-regime te gaan leven?
Toen op 8 december 1941 de oorlog uitbrak,interneerden de geallieerde regeringen onmiddellijkalle Japanse mannen,vrouwen en kinderen in hun gebied.De Japanse reactie liet niet op zich wachten.In Japan,Korea en Mantsjoerije werden een aantal geallieerden achter slot en grendel gezet.Ook in het door de Japanners bezette China en in Thailand werd een groep vooraanstaande personen geinterneerd.Telkens wanneer de Japanners in de daarop volgende maanden kolonies van de Verenigde Staten,Engeland en Nederland innamen,werden de aanwezige westerlingen zo snel mogelijk uit het straatbeeld verwijderd.Hierdoor hoopten de Japanners dat de Aziatische bevolking hen als bevrijders zou verwelkomen.Eens de westerse invloed uitgeschakeld,zouden ze geheel Oost-Azië bovendien gemakkelijker ondergeschikt kunnen maken en de inheemse bevolking doordringen van de Japanse ideologie.

Wie niet werkt,geen eten.
De regering in Tokio was er rotsvast van overtuigd dat ze de oorlog binnen zeer afzienbare tijd zou winnen.De geinterneerden zouden dus vrij snel naar huis kunnen worden gestuurd.In afwachting daarvan moesten Nederlanders,Engelsen en Amerikanen hun gevangenschap zelf bekostigen.Vanzelfsprekend ontvingen de westerlingen geen salarissen meer,en werden hun bezittingen in beslag genomen.Hoewel de Japanse regering in 1942 had beloofd de Geneefse krijgsgevangenenconventie keurig toe te passen,scheen ze zich weinig zorgen te maken om het lot van de geinterneerden.De krijgsgevangenen werden vaak gedwongen tot slavenarbeid om het Japanse oorlogspotentieel te vermeerderen.De voedselvoorziening liet meer dan eens te wensen over.De Japanse regering wist dat het ziekte- en dodencijfer onder de westerse krijgsgevangenen en burgers hoog lag,maar liet betijen.Had premier Tojo in juni 1942 niet verklaard dat wie niet werkte geen eten kreeg? En waarom zou dat dan minder gelden voor de geinterneerden.Mettertijd moesten de krijgsgevangenen echter steeds harder werken,terwijl het toch al erg karige voedsel steeds meer achterwege bleef.

Volgens het Japanse boekje.
De interneringen verliepen bijna overal volgens hetzelfde stramien.Meestal werden eerst de leidinggevende mannen opgesloten.Daarna - in Java zelfs een half jaar nadien - volgden vrouwen en kinderen.Vaak werden de Japanners verrast door het grote aantal aanwezige westerlingen,en dat leidde tot de nodige chaos.De Japanners eisten dat de geinterneerden zelf instonden voor de organisatie van hun kampen.Ze moesten een kampbestuur samenstellen,er werd ook iemand aangewezen die de Japanse orders moest doorgeven.Wanneer er iets misging,was het die tussenpersoon die als eerste op het matje werd geroepen.Voor de westerlingen had dit het voordeel dat ze in hun kampen met weinig Japanners werden geconfronteerd,want die zorgden enkel voor de bewaking en voor de bevelen.Het was echter hun humeur dat bepaalde of het leven in een kamp al dan niet draaglijk was.
De behandeling in de kampen varieerde inderdaad van redelijk,slecht tot onmenselijk.Veel hing af van de wijze waarop de plaatselijke autoriteiten de algemene regels interpreteerden.Soms werden mannen,vrouwen en kinderen in gezinskampen ondergebracht,zoals in de gezinskampen op Hongkong en op de Filippijnen.In andere gevallen werden ze afzonderlijk geinterneerd.Elk contact tussen mannen en vrouwen was dan ten strengste verboden.
Zolang de kampen onder toezicht van Japanse burgerautoriteiten stonden,was het leven er soms nog draaglijk.Maar toen de legerautoriteiten die taak eind 1944 overnamen - een snelle en klinkende Japanse overwinning leek steeds minder tot de mogelijkheden te behoren - veranderden sommige kampen in een regelrechte hel.De kampbewoners werden krijgsgevangenen en hun behandeling was er ook naar.De Japanners vreesden immers dat Europeanen of groepen inheemsen bij een geallieerde landing de vijand te hulp zouden komen.Om hen beter in het oog te kunnen houden,werden steeds meer kampen samengevoegd totdat de inwoners per persoon uiteindelijk vaak over niet meer dan één vierkante meter beschikten.
Overleven werd in vele kampen de enige boodschap.De meest voorkomende ziekten waren malaria,dysenterie en deficiëntieziekten.Tot het straffen-arsenaal behoorden onder meer opsluiting,eten inhouden,slaan en geraffineerde pijnigingen.De vrouwenkampen bestonden soms voor de helft uit kinderen.Onder het legerbestuur nam de hoeveelheid voedsel er snel af en de arbeid toe.Vooral de vrouwenkampen op Java waren een echte verschrikking.Men kreeg er weinig te eten,waren was een luxe,net als zeep.Rioleringen kende men niet,medicijnen en kleding waren uiterst schaars.
Het precieze aantal geinterneerden in Nederlands-Indië is moeilijk te achterhalen.In de naoorlogse chaotische toestanden zijn nogal wat papieren verloren gegaan en bovendien hebben de Japanners zeer bewust vele documenten vernietigd.In bepaalde gebieden,zoals bijvoorbeeld op Java,zou het sterftecijfer rond 13% liggen.In Zuid-Sumatra zouden zelfs meer dan 30% van de geinterneerden de dood hebben gevonden.Een opvallende vaststelling was ook dat het sterftecijfer bij mannen twee tot driemaal hoger lag dan bij de vrouwen,ook indien de omstandigheden dezelfde waren.

Overleven.
Er waren honderden krijgsgevangenkampen waar zeer hard moest worden gewerkt om het Japanse oorlogspotentieel te versterken.De omstandigheden waarin de Japanners de Birma-Siam spoorweg (van Saigon via Bangkok naar Rangoon) lieten aanleggen,tart elke verbeelding.In juni 1942 had het algemeen keizerlijk hoofdkwartier het licht op groen gezet voor dit project.De spoorweg moest troepen en materieel vervoeren voor de oorlog in Birma.De gevangenen bouwden spoordijken,legden rails en trokken verder naar een volgend kamp.Dat moesten ze zelf optrekken.Vaak waren het niet meer dan in het oerwoud opengehakte plekken met tenten,enkele barakken en latrines.Soms ontbrak zelfs het materiaal daarvoor en moest er in open lucht worden geslapen.Ongelukken waren schering en inslag,ondervoeding was eerder de regel dan de uitzondering.De Japanners keken niet op een leven.
Op 17 oktober 1943 was de klus geklaard.In totaal waren vier miljoen kubieke meter aarde van plaats veranderd,en werden drie miljoen kubieke meter rots verwerkt.De spoorlijn telde veertien ( meestal houten ) bruggen.Niet minder dan 61.000 krijgsgevangenen hadden aan deze spoorweg gewerkt,waaronder ruim 17.000Nederlanders.Volgens een voorzichtige schatting zou bijna één Nederlander op vier de bouw van de Birma-Siam spoorweg niet hebben overleefd.
Het aantal Nederlanders dat in de krijgsgevangenkampen zat opgesloten,wordt op ongeveer 41.000 geschat.Nagenoeg 23% daarvan zou er de dood hebben gevonden.
NEC JACTANTIA NEC METU ("zonder woorden, zonder vrees")

Avatar: Francesco Baracca, Italiaanse aas uit Wereldoorlog I

2013:Canadian Citizen’s Memorial Campaign in Sicily.
User avatar
Francesco Baracca
Generaal
Generaal
 
Posts: 254
Joined: 09.2009
Location: Laarne
Gender: Male

Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 1 guest

cron