It is currently 11 Dec 2017, 18:05

De geallieerde landing bij Dieppe.

Moderator: Francesco Baracca

De geallieerde landing bij Dieppe.

Postby Francesco Baracca » 07 Aug 2010, 22:10

Een landingsvaartuig en Britse tanks op het strand van Dieppe na de raid.


Op 19 augustus 1942 landden ongeveer 6000 soldaten - voornamelijk Canadezen - op de stranden bij het Franse havenstadje Dieppe. "Een grootscheepse verkenning om de vijandelijke stellingen te testen", noemde Winston Churchill deze operatie, die de codenaam Jubilee mee kreeg. Er zou echter een bijzonder hoog leergeld moeten worden betaald: de helft van de Canadese strijdmacht keerde niet meer terug ... De ervaring bij Dieppe zou de geallieerden twee jaar later in Normandië wel goed van pas komen.

Het plan om een raid op Dieppe uit te voeren, kwam voort uit de geallieerde wetenschap dat men binnen afzienbare tijd toch zou moeten beginnen met de herovering van het Europese vasteland. Voor deze grootscheepse aanval zou heel wat kennis en ervaring noodzakelijk zijn. De geallieerden beseften dat in 1942 van een echte invasie nog geen sprake kon zijn. Maar met de onmisbare steun van de luchtmacht leek het hen wel haalbaar om een beperkte landing uit te voeren. Die zou bij de vijand veel schade kunnen berokkenen en verwarring stichten. Op het einde van de overval zou men de strijdmacht dan opnieuw laten inschepen.
Rond april 1942 werd Dieppe uitgekozen voor een proefinvasie. Het kleine Franse havenstadje lag immers binnen het bereik van de Britse jagers. Dieppe situeert zich aan de monding van de rivier de Arques; verscheidene rotsformaties flankeren het stadje en de nabij gelegen kiezelstranden.

Aanvalsplannen.
Dieppe werd door de duitsers zwaar verdedigd. De verschillende rotsformaties zaten vol grotten en tunnels die zwaar bewapend waren met kanonnen en mitrailleurs. liefst zes batterijen geschut bestreken de toegang vanuit de zee tot de haven. Verder landinwaarts konden Duitse versterkingen de invasiestranden op korte tijd bereiken om de aanvallers terug in zee te drijven.
Om de Duitse overmacht (tijdelijk) in bedwang te houden, rekenden de geallieerden op het verrassingseffect. Dat hield echter in dat het aanvalsplan tot op de minuut nauwkeurig moest worden uitgevoerd. Het doel van de raid was zeer eenvoudig: de tweede Canadese divisie (aangevuld met enkele Schotse en Amerikaanse commandogroepen) zou over een front van ongeveer twintig kilometer breed landingen uitvoeren op verschillende stranden. Dieppe en omgeving moesten veroverd en bezet gehouden worden tot alle vernietigingswerken waren voltooid. De voornaamste doelen waren de verschillende kustbatterijen en dieper landinwaarts het vliegveld van Saint-Aubin en het hoofdkwartier van de Duitse divisie in Arques la Bataille.
De Canadese strijdmacht zou kunnen rekenen op steun vanuit de lucht. Liefst 60 jagersquadrons (voornamelijk Spitfires, maar ook vier Amerikaanse Mustangs) en zeven squadrons bommenwerpers en jachtbommenwerpers zouden hiervoor worden ingezet. Het zwaarste geallieerde aanvalsgeschut waren de 10-cm kanonnen van de acht escorterende torpedobootjagers. Aan de landing zouden 6085 officieren en manschappen deelnemen, gesteund door 160 tanks.

De catastrofe.
Op 17 augustus 1942 gingen de geallieerde manschappen aan boord van een vloot van 252 schepen, die verspreid lagen over vier havens aan de Engelse Zuidkust. Door het slechte weer werd pas op de avond van de 18e uitgevaren. Om 3 uur 's morgens bereikte de vloot de Franse kust en werden de landingsboten bemand. De landingsboten namen hun posities in, maar één groep formeerde zich achter de verkeerde begeleidende kanonneerboot. Hierbij gingen twintig belangrijke minuten verloren.
Om 03u47 kwam één van de kanonneerboten tussen een groep van vijf vijandelijke gewapende trailers terecht. Tien minuten later was het schip tot een stukgeschoten wrak herleid. De twintig landingsvaartuigen die door de kanonneerboot werden begeleid, hadden zich veilig kunnen verspreiden. Een gecoördineerde aanval op hun doel, de Goebels-batterij, konden ze wel vergeten. Eén landingsvaartuig had echter snel koers gezet naar het strand. Drie officieren en zeventien manschappen namen er met hun persoonlijke wapens en met één 5-cm mortier de bemanning van de Goebels-batterij zo effectief onder vuur, dat de Duitsers er niet in slaagden één doeltreffend schot te lossen.
Twintig kilometer verder, op de rechterflank verliep de landing volgens plan. De commandogroep ging precies op tijd aan land en vernietigde de Hess-batterij. Deze succesvolle groep was reeds voor 07u30 op terugweg naar Engeland.
Maar in de volgende uren draaide de aanval uit op een complete catastrofe. De landingstroepen kwamen onder een moordend vuur van de Duitse batterijen te liggen. De kanonnen van de Britse torpedobootjagers en de bombardementen vanuit de lucht bleken de Duitse stellingen nauwelijks te deren. Aan de prikkeldraadversperringen op het strand stapelden de lijken van gesneuvelde Canadezen zich op. Dat gaf wie nog in leven was de kans om over z'n dode makkers heen te kruipen en zo beschutting te zoeken tegen de strandmuur. Omdat de meeste officieren en onderofficieren door sluipschutters waren gedood, vielen de bataljons uiteen in kleinere groepen die toch nog de Duitse overmacht aanvielen waar ze maar konden.
Ook de 160 in het plan voorziene Canadese tankbemanningen konden de landingstroepen geen soelaas brengen. De tanklandingsvaartuigen werden al op zee zwaar onder vuur genomen. Slechts 35 tanks bereikten de redelijk steile kiezelstranden waarop rupskettingen moeilijk greep kregen en manoeuvreren een hele klus werd. Ondanks het vernietigende spervuur slaagden enkele tanks er in de stad te bereiken, waar ze schietend doorheen trokken. Veel effect zou hun actie echter niet hebben, want alle tanks werden uiteindelijk vernietigd.

De terugtocht.
Om 09u00 werd uiteindelijk besloten de troepen terug te trekken. Van plannen of tactiek was daarbij geen sprake meer. Het was alleen nog een kwestie van zoveel mogelijk overlevenden van de stranden op te pikken. Begeleid door de torpedobootjagers voeren de landingsvaartuigen opnieuw naar de kust. Ieder vaartuig dat kanonnen aan boord had, moest mee om bescherming te bieden.
Pas zes dagen later werd de omvang van de catastrofe duidelijk. De Canadezen verloren 215 officieren en 3164 manschappen. Van de commando's keerden 24 officieren en 223 manschappen niet meer terug. De Royal Navy betreurde 81 officieren en 469 manschappen.


NEC JACTANTIA NEC METU ("zonder woorden, zonder vrees")

Avatar: Francesco Baracca, Italiaanse aas uit Wereldoorlog I

2013:Canadian Citizen’s Memorial Campaign in Sicily.
User avatar
Francesco Baracca
Generaal
Generaal
 
Posts: 254
Joined: 09.2009
Location: Laarne
Gender: Male

Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 1 guest

cron